Шейх Мәкиниддин әл-Асмар былай баяндайды:
«Искандарияда бір қожайын мен құлды көрдім. Екеуінің үстінде көк пен жер арасын жауып тұрған бір ту бар еді. Мен таңғалып: “Ой, ғажап! Бұл ту қожайындікі ме, әлде құлдікі ме?” - деп ойладым.
Олардың соңынан ергенімде қожайын қажетін алу үшін дүкенге кіріп, құлдан ажырағанын көрдім. Құл алыстаған кезде нұрлы ту да онымен бірге кетті.
Сонда мен құлдың — Алланың достарының бірі екенін білдім. Мен қожайынға барып, құлын сатып алғым келетінін айттым. Ол не үшін сатып алғым келгенін сұрағанда, көргендерімді баяндап бердім.
Сонда қожайын: “Сенен гөрі мен оны азат етуге міндеттімін” - деп құлды азат етті. Сөйтіп әлгі құл — үлкен әулие болды».
Әулиелер әулиені таниды: кейбірі иістен таниды — оған хош иісті әтірдің иісі келеді; кейбірі дәмнен таниды — егер бір әулиені көрсе, аузына тәтті дәм, ал егер Алламен байланысын үзген пендені көрсе, аузына ащы дәм келеді.
материал «Тәжул-арус» кітабынан алынды,
ummet.kz